Nie daję rady wszyć stójek przy szyi tak, żeby dobrze trzymały się Nie wiem ile razy już je wypruwałam, fastrygowałam, podklejałam flizeliną. Kicha! Brzydko odstają i koniec. Flizeliny jest już tyle, że niedługo overlock zbuntuje się i powie: "DOŚĆ!". Na dodatek za mocno wycięłam przy szyi w kostiumie Matyldy, no i teraz nie wiem co z tym fantem zrobić, bo w połączeniu ze stójka wygląda to opłakanie. Potrzebuje burzy mózgów.
Chyba doszyję ponownie cala część przy szyi (tak jakby było przed wycięciem otworu szyjowego) i jeszcze raz ciachnę.
Te kostiumy nie są do oglądania z bliska, one z daleka mają dobrze wyglądać i chyba tylko to mnie uratuje, bo szczegółów szycia na lodzie nie widać.
Tajemnice niedoróbki będę nosić jak kamień na sercu do końca moich dni ;)
A wracając do Halloween, to żeby odciągnąć myśli od problemu, zaczęłam porządkować półkę z materiałami. Zdjęć nie wstawię, bo tam nadal jest jak po przejściu huraganu, ale przynajmniej znalazłam, a właściwie przypomniałam sobie o istnieniu kilku fajnych materiałów oraz wpadły mi w łapki dwa kupony i to dość spore filcu, który kupiłam.... hmmm... lat temu 6 lub 7.
Pomarańcz i zielony! Akurat to co jest potrzebne na przebranie się w dynie ;)
Ciach, ciach... niecała godzina i kostium dla Piotrusia był gotowy.
Na dodatek miałam nad sobą straszną presję, żeby jak najszybciej skończyć, gdyż Matyldzia wygrzebała dla siebie w stertach materiałów kawał białej bawełny i przy drobnej pomocy z mojej strony czyli narysowaniu kostiumu ducha na materiale, resztą zajęła się sama.
Szyła w takim tempie, że aż dziwne iż maszyna za nią nadarzała. Z przerażeniem słuchałam czy nie wyzionęła jeszcze ducha (oczywiście mowa o moi Brotherku).
Gdy kiecka była gotowa przyszła kolej na kaptur i buty.
A tak mój słodki duszek wygląda w swoim kompletnym kostiumie.
A teraz może znowu wrócę do moich porzuconych kostiumów?
Pozdrawiam.
Kamila
